www.baaba.eu

 

 

مرثیه  ای  که  توسط  یکی از  همرزمان  دیرینه  "حفیظ" ،  در مراسم  خاکسپاری 

وی قرائت  گردید.

 

در سوگ شادروان داکتر حفیظ کاویانی مرثیه یی را که با روح این ماتمکده

 در انطباق است، انتخاب کرده ام و با اندکی تصرف، به قرائت آن می پردازم:

 

جای اشک  از  مژه  خلق چکد  خون  امروز              باز از سوگ که شد جامعه محزون امروز

بسکه  خونابه  فروریخت  در این  غم،  ایام                مونشن  آید  به نظر  پرده  گلگون امروز

                                          موج خون می دمد از ساز سخن  در مونشن                می  کشد  نای غمم  ناله  موزون  امروز

آتشی  خاست  ازین  غصه که  در  شعله آن                 ریخت  بال  و  پر  پروانه  گردون  امروز

 نوگل   باغ   امل   روشنی   چشم   امید                      رخت  بربست  ازین   بادیه  بیرون  امروز

                                          موکب   حشمت   دکتور   توانای   وطن                     خیمه برخاک زد  از  کاخ  همایون  امروز

                                                                            آه  ای  روشنی  چشم  عزیزان  افسوس

                                                                            رفتی و داغ نهادی به دل و جان افسوس

 

آرزوی همه این بود  که در پای  وطن                    سردهی در صف مردان توانای وطن

    شهرت  رزم تو هم  باز  درآید  به صدا                  در دل کوه و دمن، دره  و دریای وطن  

      مرگ بی موقعت، ای مونس جان تازه نمود                داغ   ابنای  وطن   ماتم  آبای  وطن

آه ای خاک مونیخ  سینه به تعظیم  گشا                   تا  در آید  به  برت  نخل  تمنای  وطن

هوش کن رنجه نگردد زتو این گوهر پاک                    خاطر  خسته  دکتور  توانای  وطن

طبع  دکتور ملال  است  نگهدار  ادب                    ای  صبا  گر بفشانی  تو زگل های وطن

                                                                               توهم ای مرغ سحر بیهده آواز مکن

                                                                               اندرین غمکده قانون طرب ساز مکن

 

آه ای ابر طبیب نزد مسیحا چه کنی                    جمله بیمار همینجاست تو آنجا چه کنی

صبح شد صبح رفیقان همگی مشغولند          تو در آن گوشه غم بی کس و تنها چه کنی

آرزوهای همه ریخت بخاک از غم تو                        تو کنون آرزوی عالم بالا چه کنی

بوستان مسند گل بود نه گورستان، آه               مسند از خاک تو ای نوگل رعنا چه کنی

منظر دیده  صاحب نظران جایت بود                   در دل خاک کنون منزل و ماوا چه کنی

خیز و بخرام به بستان که عزیزان جمع اند                تنگنای قفس ای بلبل گویا چه کنی 

                                                                                نیست یک دیده  که از یاد تو  پرخون  نبود

                                                                                 نیست یک دل که از این واقعه محزون نبود

 

از تو ای شاخ گل ای زینت بستان افسوس              از تو ای موج گهربار خروشان افسوس

      سنبل  موی  تو  کز سنبل  تر  باج  گرفت                 سنبل آسا شده برخاک پریشان افسوس 

        از  فراق تو  در این  خطه  مریضان  هرگز                نتوان یافت  دگر عافیت  آسان افسوس

    خون رود جای سخن از مژه خانه برون                    گر رثای تو کند کلک سخندان افسوس

                                                سوگوار است  کنون  مردم  زحمتکش  ما                تازه  گردید  غم   خطه  افغان  افسوس     

                                                                                   هیچ  دل  غمکده  ماتم  اولاد   مباد

                                                                                   هیچکس بسمل این خنجر بیداد مباد

 

وقت آن بود که از پهلوی تو برگیرند                        وز بهار هنرت حاصل دیگر گیرند

رقم و چهره  رزم تو به کشور ببرند                         قلم مشک فشان تو به عنبر گیرند

وقت آن بود که از جمع طبیبان دگر                          شوکت نام ترا زینت محضر گیرند

وقت آن بود که تو دست به حکمت یازی                دیگران از کرمت زندگی از سر گیرند

نسخه دست ترا با زر و سیم آرایند                         جای پاهای ترا جمله به گل درگیرند

وقت آن بود که اعجاز کنی در مسلک                   زنده باشی که سرا پای تو از زر گیرند

                                                                               آه  امرو ز چرا  سوی مریضان  نروی

                                                                               میل  ویزیت نکنی  دیدن ایشان  نروی   

 

                                                 آه  و افسوس که نشناخت اجل وقت و زمان                  کرد پرتاب چنین تیر خطایی ز کمان 

          نیست  امروز  دریغا  به  میان  من و تو                آنکه  در خدمت خلق و وطنش بست میان

                                                  خاطراتش که همه درسی ز جود است و شرف          جاودان است چو یادش به دل همرزمان

            زندگانی جوانی که به پیکار گذشت                  مرگ او سخت گران است چو کوهی است گران

         مرگ هرگز نتوان خاطرش از دل ببرد                     آنکه نامش به نکوکاری بود ورد زبان

 

                                                                                                          مونشن ــ ۳ . ۱ . ۲۰۰۸

 

 

 

Copyright © 2007 by baaba.eu